Blog

► เตือนสติชีวิตด้วย นิทาน “คนเลี้ยงไก่”

 

     เดี๋ยวนี้คนจำนวนไม่น้อยป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ดังที่เราเห็นได้บ่อยในโลกออนไลน์ซึ่งมักมีการตั้งกระทู้ระบายความในใจหรือขอคำปรึกษาชีวิตในเว็บไซต์ต่างๆ เรามาถึงยุคที่คนเราเลือกที่จะปรึกษาปัญหาชีวิตกับคนอื่นมากกว่าคนใกล้ตัวแล้วหรือ? เพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น? หลายคนเป็นโรคซึมเศร้าจริงหรือเพียงอุปทานไปเอง?

ก่อนที่จะหาคำตอบให้ตนเอง หรือคนที่อ้างว่าป่วยเป็นโรคซึมเศร้า แอดมินอยากนำนิทานเรื่องหนึ่งมาให้อ่านเป็นข้อคิดเตือนสติให้ชีวิต นิทานเรื่องนี้ชื่อเรื่องว่า “คนเลี้ยงไก่” แต่งโดย หลวงปู่ชา สุภทฺโท

เรื่องมีอยู่ว่า…มีคนเลี้ยงไก่ 2 คน

คนที่ 1 ทุกเช้าจะนำตะกร้า เข้าไปในโรงเรือนเลี้ยงไก่
แล้วก็เก็บ “ขี้ไก่” ใส่ตะกร้ากลับบ้าน แล้วทิ้งไข่ไก่ ให้เน่าไว้ในโรงเรือน
เมื่อเขานำขี้ไก่กลับถึงบ้าน ทั้งบ้านก็เหม็นหึ่ง ไปด้วยกลิ่นขี้ไก่

คนทั้งบ้านต้องทนกับกลิ่นเหม็น

คนเลี้ยงไก่คนที่ 2 นำตะกร้าเข้าไปในโรงเรือนเลี้ยงไก่
เก็บไข่ไก่ใส่ตะกร้านำกลับบ้าน เขานำไข่ไก่ลงเจียว กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบ้าน
คนทั้งบ้านได้กินไข่เจียวแสนอร่อย ไข่ไก่ที่เหลือ เขาก็นำไปขาย แล้วได้เงินมาใช้จ่ายในบ้าน ทุกคนในบ้านมีความสุขมาก….. 

ในชีวิตของเรา พวกเรา เป็นคนเก็บ “ไข่ไก่ ” หรือ เก็บ “ขี้ไก่” ?

เราเป็นคนเก็บ “ขี้ไก่” โดยเฝ้าแต่เก็บ เรื่องร้ายๆ แย่ๆที่เกิดขึ้นในชีวิตเราไว้ในหัวของเรา และมีความทุกข์ตลอดเวลาที่คิดถึงมัน… หรือเราเป็นคนที่เก็บ”ไข่ไก่” ที่จดจำสิ่งที่ดีๆที่เกิดในชีวิตของเรา และมีความสุขทุกครั้งที่คิดถึงมัน  

คนเราส่วนใหญ่ชอบเป็นคนเก็บ “ขี้ไก่” เราถึงต้องเป็นทุกข์ตลอดเวลา เรื่องความเสียใจ ความผิดพลาด ความเจ็บใจ ฯลฯ  มักจะติดอยู่ในใจของเรานานเท่านาน

ถ้าเราอยากมีความสุขในชีวิต เลือกเก็บ “ไข่ไก่” กับชีวิต และทิ้ง “ขี้ไก่” ไปเถอะ ชีวิตของเราจะได้มีความสุขซักที
         
หวังว่านี้นิทานเรื่องนี้จะสามารถจุดประกายความคิดใครหลายคนที่กำลังซึมเศร้า ท้อแท้ หมดอาลัยกับชีวิตให้ลุกขึ้นยืนใหม่ได้ พร้อมกับทัศนคติในการดำเนินชีวิตใหม่ที่ดีงามและจรรโลงกว่าเดิม คุณจะได้ไม่ต้องตกเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้าไปอีกคน

 

ขอบคุณข้อมูลจาก www.trueplookpanya.com

Post a Comment